ช่วงนี้บล็อกสะเปะสะปะมาก(หรือว่าตั้งแต่เริ่มก็ไม่รู้) เหมือนเจออะไรมาก็เอามาแปะๆ ไอ้ที่วาดๆไว้ก็เรื่อยเปื่อยๆจนไม่กล้าเอามาให้ดู เขิลล์

งั้นขอสะเปะสะปะอีกซักโพสต์ละกัน ด้วยการแนะนำวงดนตรีวงนี้ Mystery Jets ประวัติวงไปหาอ่านเองละกันนะ แต่เพลงเพราะมากๆอัลบั้มใหม่เพิ่งออกปีนี้ แต่มันทำมิวสิควีดีโอได้กวนตีนถึงใจ เพลงประมาณยุค80’s(อีกแล้ว) ประมาณ Friday i’m in love - The Cure นิ๊งหน่องๆหน่อย น่ารักสมวัย

ลองฟังหลายเพลงที่นี่

จากที่เคยชวนให้คุณๆส่งรูปไปเล่นสนุกๆ(แต่ก็มีคนคิดมากนะ ว่าถ้าทำแล้วจะเป็นเหยื่อการตลาดของ Nokia …..มึงบ้ารึป่าว ชีวิตนี้คิดน้อยๆกันเป็นมั้ย ฮึ่ยย!!) ตอนนี้ Universal Everything เค้าทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผลออกมาเป็นหยั่งงี้ เดี๋ยวคงมีเต็มๆออกมาเร็วๆนี้

Universal Everything / Nokia from Universal Everything on Vimeo.

ไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์มาสองที่ แต่ไม่ใช่อันที่กำลังฮิตอยู่นะ(ที่อยู่แถววัดโพธิ์อะ)ที่ผมไปนี่คือ “บ้านพิพิธภัณฑ์” กับ “หอภาพยนตร์แห่งชาติ”ทั้งสองที่ตั้งอยู่แถวถนนพุทธมณฑล สาย2กับสาย5 ซึ่งไม่ไกลเลย ผมขับรถจากถ.เพชรบุรี ใช้เวลาชั่วโมงเดียวเอง(วันเสาร์นะ)

งั้นเริ่มเลย ผมมุ่งตรงไปยัง”บ้านพิพิธภัณฑ์”ก่อน ไปถึงก็เจอเป็นบ้านจริงๆน่ะแหละ ที่นี่เป็นที่รวมของเก่าจากหลายยุคหลายสมัย มีคนริเริ่มโดยคุณ เอนก นาวิกมูล เจ้าของสโลแกน “เก็บวันนี้ พรุ่งนี้ก็เก่า” เปิดประตูเข้าไปก็เจอเคาน์เตอร์จ่ายค่าเข้าชมกันนิดหน่อย(ผู้ใหญ่ 30 บาท เด็ก 10บาท) จากนั้นก็เริ่มชมตามอัธยาศัย ดูไปยิ้มไประลึกชาติกันไป เค้าจัดเป็นหมวดหมู่ เป็นร้านค้า เช่น ร้านขายขนม(พวกขนมหลอกเด็ก ขนมที่ต้องดึงจากแผงกระดาษอะ) ร้านทอง ร้านหนังสือ ร้านทำฟัน ร้านขายยา ร้านขายของเล่น ร้านขายกาแฟ ห้องเรียน ห้องครัว ร้านทำผม ร้านถ่ายรูป ฯลฯ จัดเป็นมุมเล็กๆกำลังดี อะดูรูปก่อนๆ

ปฏิทินอันนี้จ๊าบดี

ชาตรากอริลล่าถือแก้วชา

รวมฮิตป๊อกกี้และผองเพื่อน(ทำไมต้องเลียนแบบมันด้วยเนี่ย)

อันนี้ก็เจ๋ง เดินไปทางไหนก็หันตาม

อันนี้เป็นสมุดเขียนความรู้สึกของคนที่มา น่ารักดี

มีรูปและรายละเอียดกุ๊กกิ๊กอีกเยอะแยะตาแป๊ะ เอามาลงไม่หมด
ก่อนกลับก็ซื้อของที่ระลึก พวกโปสการ์ด สมุด หนังสือ ของเล่นสังกะสี(ของใหม่ทำเลียนแบบของเก่า) ในราคาไม่แพง
แต่อยากให้มีคนนำชม น่าจะสนุกกว่านี้ หรือว่าเค้ามีแต่ผมไม่รู้แฮะ

ในเวลาต่อมา…
ก็เดินทางไปอีกที่จากการแนะนำของพี่ที่บ้านพิพิธภัณฑ์ว่าให้ลองไปที่นี่ดู ที่นี่ก็คือ “หอภาพยนตร์แห่งชาติ” (ซึ่งยังไม่เสร็จดี คนเลยไม่ค่อยรู้ )เป็นอาคารสีเหลืองอ๋อยตั้งอยู่ในรั้วของกรมศิลปากร ศาลายา นครปฐม ไปถึงก็เจอพี่คนนึง ผมยาวๆ เคราๆ อ้วนๆหน่อย ต่างคนต่างงงว่ามาทำอะไรกัน ผมก็บอกพี่เค้าว่าอยากเข้าไปดูข้างใน บ้านพิพิธภัณฑ์เค้าแนะนำมา พี่เค้าก็ถามว่ามีเวลาเท่าไหร่รีบไปไหนรึป่าว เค้าบอกว่านานนะ สามชม.ไหวป่าว โดยเค้าจะนำชม ผมก็บอกว่าไหว ไม่ได้รีบไปไหน “ต้องเสียค่าเข้าชมมั้ย” ผมถาม “มันยังไม่เสร็จดีน่ะครับ เลยเก็บค่าเข้าชมไม่ได้” เค้าก็เริ่ม นำชมทีละส่วนๆ เค้าก็จะถามว่าจำได้มั้ยครับว่าชิ้นนี้มาจากหนังเรื่องอะไร คำตอบส่วนใหญ่ก็คือ “ไม่ได้ครับ” พี่เค้าคงเซ็งเล็กน้อย ผมก็บอกพี่เค้าว่า “ผมเป็นคนบ้านๆน่ะครับ ไม่ได้ดูหนังไทยเยอะเท่าไหร่” เค้าก็บอกว่า “จริงๆแล้วก็อยากให้คนบ้านๆนี่แหละชม…”

ใ้ช้เวลาไปทั้งหมดสองชม.นิดๆ ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากกว่าตอนเช้าที่ บ้านพิพิธภัณฑ์ซะอีก พี่มนัสศักดิ์(ขออภัยถ้าเขียนผิด)เค้าพาไปท่องเที่ยววงการหนังไทยได้สนุกดี ได้เกร็ดความรู้ที่มากกว่าความบันเทิง คนบ้านๆก็รู้เรื่องได้จริงๆ (เห็นพี่เค้าน้ำตารื้นเป็นช่วงๆของการนำชมด้วย)

รูปๆๆ

พร็อพจากหนัง ทายถูกมั่งผิดมั่ง

ลองไปเที่ยวดูนะครับ ไม่ไกล สนุก ประทับใจ จริงๆนะ
ลองไปเดินเล่นดูในเว็บก่อนก็ได้
บ้านพิพิธภัณฑ์
หอภาพยนตร์แห่งชาติ

ผ่านไปแล้วกับงาน T-shirt Festival #4 วันเสาร์ที่ผ่านมา งานคลาคล่ำไปด้วยเด็กๆ(กว่าผม) คนเยอะมากๆ เยอะทุกที่เว้นตรงห้วงที่ผมขาย แหะๆ… ในงานแบ่งเป็น4โซน โซนสปอนเซอร์ โซนศิลปิน(ที่ไม่ได้มาร้องเพลง แต่ทำเสื้อมาขาย แล้วขายดีมาก) โซนพ่อค้าแม่ค้า(ทั้งมืออาชีพ และ มือสมัครเล่นอย่างผม) แล้วก็โซนเวทีคอนเสิร์ต งานนี้ผมได้เสื้อมาตัวเดียวจากบูธพี่ชาติ(คนวาดหัวปลาหมึก)ที่อยู่เยื้องๆกัน(เคยซื้อเสื้อพี่เค้าตอนงานFat ที่อิมพีเรียล เป็นลายเกมกด ตอนนี้ย่อยสลายไปแล้ว) เพราะไม่ได้เดินไปไหนเลย เห็นเด็กๆ(กว่าผม)ที่เดินผ่าน แต่งตัวกันจัดจ้านดี ได้เห็นคำนิยามว่าเด็กแนวเป็นช่วงๆของวัน งานเลิกกลับบ้านก็คิดว่าเราคงอยู่ผิดที่ผิดทางจริงๆน่ะแหละ ที่ทางของเราอาจจะอยู่แถวตลาดนัดหรืองานวัดแถวปากซอยก็ได้ อิอิ..

สรุป ผลคือผมขายไปทั้งสิ้น 82 ตัว บาดเจ็บพอสมควรแต่ยังทนพิษบาดแผลได้ ขอขอบคุณทุกคนที่แวะมานะครับ

ปล.1 กติกามีไว้แหกจริงๆนะ
ปล.2 ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงกับของที่เหลือ ใครสนใจเมล์มาคุยกันได้นะครับ
ปล.3 ใครที่ซื้อไปแล้วอยากจะบ่นหรือด่า ก็น้อมรับนะครับ

ทำเสื้อขายไง…

เสาร์ที่ 31 พ.ค.นี้ ทำเสื้อไปขายงาน T-shirt Festival 4 เริ่มตั้งแต่เที่ยงวันยันห้าทุ่มที่ อิมแพ็ค Exhibition Hall 1-2 บัตรราคา 100 บาท ที่ ไทยทิกเก็ตเมเจอร์ ทุกสาขา

มาเจอกัน มาคุยกัน หนุกๆ ไม่ซื้อไม่เป็นไร
ปล.1 ถ้าขายไม่ได้เลยซักตัว ก็ถือว่าทำของขวัญวันเกิดไว้ให้เพื่อนสิบคนตลอดสามสิบปีข้างหน้าละกัน
ปล.2 เอาที่จะขายมาให้ดูไปก่อนละกัน ที่เหลือไปดูวันงานนะ
ปล.3 ขอบคุณน้องแต๋มสำหรับหุ่นสะโอดสะองค์ กะ น้องปุ๊กตากล้องสมองไว

เสิร์ชหาวีดีโอคุณมาโนช พุฒตาลไปเจอเว็บนี้น่าสนใจดี ดูคนทำตั้งใจทำดี ดูเพลินๆ…

Who (Recommend : ของเล่นไม้ ผู้ใหญ่หัวใจเด็ก)
What
When
Where
Why
How

อาทิตย์ที่ผ่านมาไม่มีอะไรทำ เบื่อๆ เลยนั่งดูซีรีย์เรื่อง 1 Litre of tears (ญี่ปุ่น) น้องแนะนำให้ดูบอกว่าดูแล้ว “แกต้องน้ำตาไหลซักตอนแน่ๆ” ก็เลยสบประมาทไปว่า “ไหน.มันจะซักแค่ไหนกันว้า” ดูไปสิบสามตอนรวมพวกสกู๊ป  ผลปรากฎ น้ำตาอาบแก้ม ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร โดยเฉพาะตอนท้ายๆ มันเศร้าแบบว่า ถึงชั้นแย่ขนาดนี้แล้วชั้นก็ไม่ยอมเป็นภาระให้ใครหรอก เอาความร่าเริงฉาบทับความเศร้าความอาภัพไว้ ยิ่งความรักของคนในครอบครัว ยิ่งดูยิ่งเรียกน้ำตา

เนื้อเรื่องคือ เรื่องจริงของเด็กผู้หญิงอายุสิบห้าเป็นโรคที่สมองผิดปกติ ต้องเสียการควบคุมร่างกายทีละน้อยๆ นอกจากเสียร่างกายแล้ว ยังเสียแฟน เสียเพื่อน ประมาณนี้ ตอนแรกๆตั้งใจดูต่อเพราะชอบน้องสาวนางเอก หลังๆนี่เสพติดความเศร้า มาอีก มา มึงมาอีก ร้องจนตาเหนียว (มันชอบเศร้าหลายๆดอกติดๆกัน)

เสียน้ำตาเยอะสุดตอนสกู๊ปจากเรื่องจริง (ซึ่งไม่รู้ว่าเวอร์ชั่นที่ฉายอยู่ตอนนี้จะมีรึป่าว)

ลองหาดีวีดีแบบซับไตเติ้ลมาดูนะ ที่ฉายอยู่ช่องไทยพีบีเอสตอนนี้ก็พอกล้อมแกล้ม เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้เพราะดูละคร…

ขอบอกต่อจากคำพูดของน้อง…….”แกต้องน้ำตาไหลซักตอนแน่ๆ”

มาถึงที่นี่จนได้ เซเลบริตี้ดีเจ Steve Aoki มาเล่นที่ 808 Club RCA(Astra เดิม) พร้อมหนีบเอา Mark the cobrasnake มาคอยถ่ายรูปลงเว็บ  ใครสนใจไปดูได้ศุกร์ที่ 16 พ.ค. นี้ ค่าเข้าผู้ชาย 500+1 drink, ผู้หญิง 400+1 drink …..ส่วนผมขอดูรูปที่ถ่ายลงเว็บละกัน เลยวัยแล้ว

สงสัยว่าผมพูดถึงใคร ลองแวะอ่านที่นี่ หรือจะไปแวะที่นั่น

UNIQLO เอาอีกแล้ว…

เว็บขายเสื้อผ้าจากญี่ปุ่นอัพเดทเว็บไซต์ใหม่ ชื่อธีมว่า UT Loop พอเปิดเข้าไปจะเจอคนออกมากระโดดโลดเต้นพร้อมส่งเสียงไปด้วย ขอให้นั่งดูอยู่ก่อน ปล่อยมันไปเรื่อยๆ แล้วจะค่อยๆเข้าใจ… คือมันเป็นเหมือนเกมเรียงคลิปวีดีโอบนไทม์ไลน์(แต่ละคลิปแทนเสียงหนึ่งเสียง)
ให้เราสามารถสร้างคลิปที่เป็นของเราเอง(เรียกว่า LOOP) แค่ดูก็เพลินแล้ว แต่ยิ่งเล่นจะยิ่งเพลิน…

สนใจลองดูที่นี่

ตีกินจาก เจ้าเดิม

ปล. ร้านนี้มีเสื้อที่ผลิตออกวางขายเป็นผลงานการออกแบบของคนไทยด้วยนะ คนนี้